Kur Ramazani largohet: mos e lër zemrën të kthehet aty ku ishte.

Ka një heshtje të veçantë në fund të Ramazanit.

Nuk është si ditët e zakonshme. Nuk është as si fillimi i muajit, kur zemra ishte plot pritje dhe entuziazëm. Është një heshtje e butë, e thellë… një ndjesi që diçka e bukur po largohet.

Ramazani nuk ikën papritur. Ai largohet ngadalë, si një mysafir i dashur që nuk dëshiron të të shqetësojë në ikje. Dhe ndërsa ditët e fundit kalojnë, zemra fillon ta kuptojë: ky muaj që e zbuti shpirtin, që e qetësoi mendjen dhe që e afroi me Allahun… po mbaron.


Dhe pikërisht aty lind një pyetje që nuk duhet ta shmangim:

Çfarë do të mbetet nga Ramazani brenda meje?
Ramazani nuk ishte vetëm një muaj.

Nuk ishte vetëm agjërim. Nuk ishte vetëm një ndryshim në orar. Nuk ishte vetëm një periudhë ku u përpoqëm të bënim më shumë.

                       

Ramazani ishte një pasqyrë.

Ai na tregoi se kush mund të jemi kur e ulim zhurmën e botës. Kur e kontrollojmë veten. Kur i japim zemrës hapësirë për të marrë frymë.

Në ato ditë dhe netë, shumë prej nesh ndien diçka të rrallë:

një qetësi që nuk vjen shpesh,
një butësi në zemër,
një dëshirë për të qenë më të mirë.

Dhe ndoshta për herë të parë pas shumë kohësh, u ndjemë më afër Allahut… jo vetëm me fjalë, por me ndjenjë.
Dhimbja e ndarjes është shenjë e bukur

Nëse sot ndjen një lloj malli për Ramazanin, mos u shqetëso.

Kjo nuk është dobësi.
Kjo është dëshmi.

Është dëshmi që zemra jote u prek. Që ky muaj nuk kaloi kot. Që diçka brenda teje u zgjua.

Sepse vetëm një zemër që ka shijuar diçka të bukur, ndjen mungesë kur ajo largohet.
Frika e vërtetë nuk është se Ramazani po mbaron.

Frika e vërtetë është:
a do të kthehem në versionin tim të vjetër?

Në atë ritëm të shpejtë…
në atë shpërqendrim të vazhdueshëm…
në atë largësi të heshtur nga Allahu…

Sepse është e lehtë të jesh i mirë për një muaj.
Sfida është të marrësh një pjesë të atij muaji me vete.
Mos u përpiq të ruash gjithçka, ruaj thelbin.
Nuk ke nevojë të jesh i njëjtë si në Ramazan.
Ndoshta nuk do të lexosh aq shumë.
Ndoshta nuk do të zgjohesh çdo natë.

Por nuk është kjo ajo që kërkohet.
Ajo që ka rëndësi është të mos e humbasësh thelbin:
atë moment qetësie në namaz, edhe nëse është i shkurtër,
atë lidhje me Kurani, edhe nëse janë vetëm disa ajete,
atë dhikër të thjeshtë që e mban zemrën gjallë,
atë ndjenjë që Allahu është afër, edhe kur jeta bëhet e zhurmshme.

Sepse ndonjëherë, një vepër e vogël e vazhdueshme është më e vlefshme se një shpërthim i madh që shuhet shpejt.

Profeti Muhamed savs ﷺ  na mësoi pikërisht këtë: vazhdimësia është ajo që e mban zemrën gjallë.
Ramazani nuk po ikën… ai po të teston

Ndoshta mënyra më e bukur për ta parë fundin e Ramazanit është kjo:
Ai nuk po të lë.
Ai po të shikon.

Po shikon nëse ajo që ndërtove ishte e përkohshme, apo e sinqertë.
Po shikon nëse do të vazhdosh edhe kur atmosfera të ndryshojë.
Po shikon nëse do ta kërkosh Allahun edhe pa “ndihmën” e këtij muaji.
Një lutje për fundin 
Ndoshta në fund, nuk kemi nevojë për shumë fjalë.
Vetëm për një lutje të sinqertë:
“O Allah, nëse kam bërë diçka të mirë në këtë Ramazan, mos ma merr.
Mos më kthe aty ku isha.
Më mbaj afër Teje… edhe pasi ky muaj të largohet.”

Sepse në fund të fundit,
Ramazani nuk erdhi vetëm për të kaluar.

Ai erdhi për të të ndryshuar. 🤍

© VeD