Para se të vijë Ramazani: përgatitja e zemrës përpara agjërimit

Ramazani është thuajse mes nesh tashmë. Çdo vit, me afrimin e tij, zemra ndjen diçka ndryshe: një pritje të butë, një dëshirë për ndryshim, një shpresë që këtë herë do të jemi më afër Allahut se vitin e kaluar.

Por shpesh e trajtojmë Ramazanin si një pikënisje absolute. Mendojmë se transformimi do të ndodhë automatikisht në natën e parë. Se sapo të shpallet hëna, zemra do të zbutet, lotët do të rrjedhin, përqendrimi do të vijë vetë.

Megjithatë, Ramazani nuk është magji. Ai është mëshirë. Dhe mëshira jep fryt kur zemra është përgatitur për ta pranuar.

Ramazani është si shi që zbret mbi tokë. Ai bie mbi të gjithë. Por vetëm toka e punuar, e pastruar dhe e përgatitur jep fryt. Toka e lënë pas dore, edhe pse laget, nuk jep gjelbërim.

Prandaj përgatitja për Ramazan nuk fillon me kalendarin. Fillon me vetëdijen. 

Allahu na kujton në Kuran se ka shpëtuar ai që e pastron shpirtin. Para se të shtojmë leximin, teravitë, duatë e gjata, duhet të pyesim veten: çfarë po e rëndon zemrën time?

Shpesh nuk është mungesa e ibadetit problemi, por mbingarkesa e shpërqendrimeve. Zhurma e vazhdueshme. Krahasimi me të tjerët. Konsumi i tepërt i informacionit. Analiza e vazhdueshme e vetes.

                                     

Përgatitja mund të fillojë me gjëra shumë të thjeshta:

Të ulim pak kohën në rrjete sociale.


Të shtojmë istigfarin gjatë ditës.


Të krijojmë disa minuta heshtje të vetëdijshme.

Zemra nuk mbushet nëse nuk zbrazet më parë.


Një tjetër gabim i zakonshëm është të presim natën e parë të Ramazanit për të ndryshuar gjithçka. Por ndryshimi i papritur shpesh zgjat pak. Ajo që mbetet është ajo që ndërtohet gradualisht.

Profeti Muhamed saws ﷺ  na mësoi se veprat më të dashura tek Allahu janë ato të vazhdueshme, edhe nëse janë të pakta.

Kjo do të thotë se përgatitja më e mirë për Ramazan është të fillosh tani, por butë:

Dy rekate nate para gjumit.


Pesë apo dhjetë minuta lexim nga Kurani çdo ditë.


Dhikër gjatë ecjes, në makinë, në heshtje.

Jo për të impresionuar veten. Por për ta mësuar zemrën me ritmin e adhurimit.

Sepse Ramazani nuk është sprint. Është maratonë shpirtërore.


Shumë njerëz hyjnë në Ramazan me një synim teknik: “Do të agjëroj.” Por agjërimi është forma e jashtme. Qëllimi i brendshëm është transformimi.

Çfarë dua të ndryshoj tek vetja këtë vit?
Cilin zakon dua ta dobësoj?
Cilin virtyt dua ta forcoj?
Çfarë dua të lë pas në këtë muaj?

Nëse hyn në Ramazan vetëm për të përmbushur detyrimin, do të dalësh me detyrimin e kryer. Por nëse hyn me qëllimin për të ndryshuar zemrën, do të dalësh ndryshe.

Ramazani është mundësi për të rindërtuar marrëdhënien me Allahun, jo vetëm për të shtuar ibadete.


Shumë prej nesh presin që Ramazani të jetë i mbushur me emocione të forta. Presim lot, dridhje, ndjesi intensive. Por imani nuk matet me intensitetin e ndjenjave. Emocioni është valë. Imani është stabilitet.

Ka Ramazane ku ndjejmë shumë. Ka të tjerë ku ndjejmë më pak. Por ajo që ka rëndësi është vazhdimësia.

Ndoshta përgatitja më e sinqertë është kjo lutje e thjeshtë:

“O Allah, mos ma jep vetëm Ramazanin. Ma jep Ramazanin me zemër që të njeh.”

Sepse rritja e imanit nuk është shpërthim emocional. Është proces i ngadalshëm, i thellë, i qëndrueshëm.

Dhe nëse zemra fillon të përgatitet më parë, me pak më shumë vetëdije, pak më shumë sinqeritet, pak më shumë qetësi, atëherë Ramazani nuk do të jetë thjesht një muaj kalendarik.

Do të jetë një pikë kthese. 🌙

 

© VeD